ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ: Άρνηση της συνολικής ανατρεπτικής πολιτικής - ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΣΜΟΥ

του Αλέκου Αναγνωστάκη

6-12-2009, εφημερίδα ΠΡΙΝ

Προσεγγίζοντας κάποιος το ρεύμα της σύγχρονης αναρχίας και αυτονομίας, που εμφανίστηκε και το Δεκέμβρη, είναι αναγκασμένος να αναφερθεί σε έ­να γαλαξία οργανώσεων, αντιλήψεων και πρακτικών που αποτελείται από τα παλιά αναρχικά ρεύματα, τα ήπια ρεύματα της σύγχρονης αυτοδιεύθυνσης, της στροφής στην άσκηση σχεδιασμένης πολτπκής δρά­σης με λαϊκή επιρροή, ως την αποθέωση της ατομικής τρομοκρατίας, τη «θεαματική λάμψη των δρόμων και των αυτοκινήτων που καίγονται».

Παρακάμπτοντας το ρεύμα της ακραίας από­γνωσης και απελπισίας, γέννημα της απάνθρωπης αστικής πολιτικής της εποχής, που περιορίζεται στην εχθρική για το εργατικό κίνημα ατομική τρομοκρατία και χαοτική καταστροφή, κοινό χαρακτηρι­στικό των υπόλοιπων αστεριών αυτού του πολιτικού και κοινωνικού γαλαξία είναι η πρόταση κοινωνικών σχέσεων που θα θεμελιώνονται στην «εκούσια» ο­μαδική συγκρότηση αυτόνομων ατόμων, «την αλλη­λεγγύη και την αυτοδιαχείριση αντί των σημερινών ιεραρχικών, εξουσιαστικών πολιτικών δομών και οι­κονομικών θεσμών». Η πρόταση δηλαδή μιας αρμο­νικής, αντιεξουσιαστικής, αναρχικής κοινωνίας. Χω­ρίς όμως κατάληψη του αστικού κράτους, κατα­στροφή της αστικής κρατικής μηχανής και ανπκατάοτασή της από το μεταβατικό εργατικό κράτος που θα απονεκρώνεται μαζί με την απονέκρωση των τά­ξεων. Απορρίπτουν δε όλες τις μορφές κοινοβου­λευτικής πολιτικής δράσης ως ανούσιες. Προσβλέ­πουν όμως ή σε μία γενικευμένη «κοινωνική επανά­σταση» -αναρχοκολλεκτιβιστές, αναρχοκομμουνιστές- ή σε γενικές εργατικές απεργίες (αναρχοσυνδικαλιστές) ή σε μία καθολική «ανυπακοή των μα­ζών» -αναρχοατομίκιστες- προκειμένου να επέλθει η αναρχική κοινωνία.

Ταυτίζοντας το ρόλο των πολτικών οργανώσεων με την αρνητική πράξη των μεταλλαγμένων και εκ­φυλισμένων τελικά κομμουνιστικών κομμάτων, αντιμετωπίζουν τη συνειδητή πολιτική δράση συλλήβδην των σύγχρονων εργατικών και υπό διαμόρφω­ση κομμουνιστικών κομμάτων, τη δράση του συνει­δητού γενικότερα, ως μια απειλή για το αυθόρμητο στο οποίο τελικά υποτάσσονται, αφού το θεοποιή­σουν και του προσδώσουν τα χαρακτηριστικά όχι που έχει αλλά αυτά που επιθυμούσαν να έχει. Πράγ­μα που πράττουν στην έκρηξη του Δεκέμβρη στην οποία προσδίδουν χαρακτηριστικά γενικευμένης κοινωνικής εξέγερσης παρά την αναντίστοιχη πα­ρουσία της εργατικής τάξης, τους ακαταστάλαχτους και ανεπαρκείς πολιτικούς στόχους.

Στην ουσία αυτοπεριορίζονται στο ένα δεδομένο της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος. Στο ότι δη­λαδή στις κοινωνικές εκρήξεις, εξεγέρσεις και επα­ναστάσεις, παρεμβαίνει μια τέτοια απειρία στοιχεί­ων οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών κυρίως, αλλά και τοπικών, υλικών και ψυχολογικών που είναι αδύνατον να τα κατατάξεις, αναλύσεις και αναπτύ­ξεις σαν σε κλασικό μαθηματικό πρόβλημα. Επομέ­νως οι συνθήκες, οι μαζικοί αγώνες και οι μορφές πάλης που θα εμφανιστούν δεν εφευρίσκονται και δεν προκαθορίζονται από καμιά διακήρυξη κομματι­κού συνεδρίου. Γεννιούνται από τη δημιουργική πρωτοβουλία των μαζών και από την άποψη αυτή το σημερινό αυθόρμητο και ημισυνειδητό «προηγείται» του συνειδητού. Αυτή είναι η μισή πλευρά. Η άλλη μισή είναι πως τελικά το αυθόρμητο (το οποίο πάντα έχει ενσωματώσει δράσεις και αντιλήψεις του μέχρι χτες συνειδητού) καθορίζεται από το συνειδητό σε όσον αφορά στον «τελικό» σκοπό και στόχο, την προσανατολισμένη ή όχι κίνηση του κινήματος.

Ο αναρχισμός και ημιαναρχισμός στις διάφορες παραλλαγές, εγκλωβισμένος στη μισή πλευρά και α­κρωτηριασμένος στα όρια μιας μετακομμουνισπκής ατομικής ελευθεριότητας, υποτιμά είτε εξαφανίζει την εργαπκή τάξη σαν το υποκείμενο της επανάστα­σης στην κατεξοχήν εργατική εποχή, στη δικιά μας εποχή. Αποκηρύσσει στη βάση ανοικτά διατυπωμέ­νων αντιλήψεων περί του τέλους του προλεταριάτου την αυτοτελή μετωπική συγκρότηση του. Αρνείται την πολιτική οργάνωση των πρωτοπόρων δυνάμεων του, αρνούμενος ταυτόχρονα αυτή καθ’ αυτή την πρωτοπορία. Ο ατομικός αυτοπροσδιορισμός, η «ε­κούσια» ομαδική συγκρότηση αυτόνομων ατόμων, η υποτίμηση έως εξαφάνιση του προλεταριάτου, συ­νεπάγονται τη φενακισμένη πεποίθηση πως οι κα­ταλήψεις τύπου ΑΣΟΕΕ ή Πολυτεχνείου το Δεκέμ­βρη είναι τα σύγχρονα κέντρα αγώνων. Την περι­φρόνηση της προσπάθειας να μπει ο αγώνας στα εργοστάσια, στις σύγχρονες μεγάλες επιχειρήσεις, τα πανεπιστήμια και νοσοκομεία. Την άρνηση δημι­ουργίας εκλεγμένων και ανακλητών οργάνων άσκη­σης εργατικής πολιτικής. Γεγονός που σφράγισε και τα όρια της κατάληψης της Νομικής.

Και τελικά, παρά τη γεμάτη αυτοθυσία πρωτότυ­πη δράση των αγωνιστών της αυτονομίας μετατρέπονται σε μέρος της αδιέξοδης στασιμότητας και των περιορισμένων ορίων του εργατικού κινήματος.

Πηγή: Η κόκκινη Σημαία

11:30 π.μ.