Ένα ποίημα του Στάλιν. Δημοσιεύτηκε στην
εφημερίδα Εβέρια. Τότε ήταν μαθητής σε ιερατική σχολή και σε ηλικία
δεκαέξι - δεκαεπτά χρονών.
Ως άξαφνα τ’ ολόγιομο φεγγάρι
τον κόσμο λούζει μ ’ αργυρή χλομάδα
κι η φεγγοβολή του πέρα, όλο χάρη,
σμίγει με τ’ ουρανού τη γαλανάδα.
Καθώς μες στου δασού τη σιγαλιά
γροικάς τις τρίλιες τ' αηδονιού να σιγοσβήνουν
και πέρα, από μια σύδεντρη γωνιά
φλογέρας λεύτερο σκοπό να αναδίνουν.
Κι αφού σιγήσουν μόλις μια στιγμή
ξαναχυμούν μέσα στο λόγγο οι αχοί
κι απ’ του αγέρα την αλαφρή πνοή
ξυπνάει το δάσος μες στο σκοτάδι το βαθύ.
Σαν το δραπέτη που κυνηγημένος σαν θεριό
στο άγριο λημέρι του ξαναγυρνάει
κι όπως, βασανισμένος απ' το σκότος το πηχτό,
τον ήλιο αντικρίζει στα στερνά, τον χαιρετάει.
Τότες το σύννεφο που μου πατούσε την ψυχή
σκορπίζει σαν μια άχνη καπνισμένη
και η Ελπίδα με μια φοβερή φωνή ξυπνάει την καρδιά την
κοιμισμένη.
Παίρνει τ’ αψηλού τότε κι η ψυχή του ποιητή
και η καρδιά του ξέρει πια γιατί χτυπάει.
Το ξέρω, ναι, πως η Ελπίδα αυτή
είναι πανάγια, είναι αγνή και με βλογάει!*
* Μετάφραση Νίκου Παπανδρέου.
*Από το βιβλίο του Ντμίτρι Βολκογκόνοφ ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ Πολιτικό
πορτρέτο του Ι. Β. Στάλιν, ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ» ΑΘΗΝΑ 1990.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου