ΜΕΤΩΠΑ ΤΗΣ ΕΝΔΟΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ - Ατέλειωτες επεμβάσεις για την Ενέργεια, τις αγορές, τις σφαίρες επιρροής

Σκηνικό διεθνούς ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης έχει διαμορφωθεί σε μια ευρύτερη περιοχή, που περιλαμβάνει τη Μ. Ανατολή, τη Β. Αφρική και επεκτείνεται έως την Κεντροανατολική Ασία. Συγκέντρωση και δραστηριότητα Ενόπλων Δυνάμεων ενός μεγάλου αριθμού κρατών, που ανταγωνίζονται για τον έλεγχο αγορών, πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων.

***

ΔΙΕΥΡΥΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΤΗΣ ΕΝΔΟΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ

Ατέλειωτες επεμβάσεις για την Ενέργεια, τις αγορές, τις σφαίρες επιρροής

Η τελευταία μιάμιση δεκαετία αιματηρών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, με φόντο την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και οδών ιδιαίτερα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, δείχνει να κλιμακώνεται και να εξαπλώνεται, ανοίγοντας (όσο περνά ο καιρός) νέα μέτωπα (τέτοιο είναι βεβαίως και η Ουκρανία). Στην προσπάθεια αυτή δημιουργούνται ή αξιοποιούνται διάφορα προσχήματα: Τεχνητά (π.χ. τζιχαντιστές που δημιουργήθηκαν από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ, ΕΕ, Τουρκία, πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου) ή φανταστικά (π.χ. τα λεγόμενα ιρακινά «όπλα μαζικής καταστροφής», που ουδέποτε βρέθηκαν, αλλά αξιοποιήθηκαν ως αφορμή για την επέμβαση του 2003 στο Ιράκ). Τα κεντρικά κομβικά γεγονότα σε αυτά τα 15 χρόνια είναι γνωστά σε όλους, με πιο σημαντικά:

α) Τις επιθέσεις της «Αλ Κάιντα» στις 11 Σεπτέμβρη 2001 στις ΗΠΑ που προκάλεσαν αλυσιδωτά τον διεθνή «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», με βαριές επιπτώσεις σε βασικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες, αιματηρές επεμβάσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ με πολλές «11 Σεπτέμβρη» σε διεθνές επίπεδο σε βάρος των λαών και της εργατικής τάξης.

β) Τα λεγόμενα «κινήματα της Αραβικής Ανοιξης», τη διετία 2011 - 12, που επέφεραν ανατροπές καθεστώτων, ενδοαστικές εναλλαγές κομμάτων στην εξουσία με βαριές επιπτώσεις στα λαϊκά δικαιώματα και ελευθερίες και χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις την ιμπεριαλιστική επέμβαση και το χάος στη Λιβύη και τη Συρία με στόχο την ανατροπή του εκεί Προέδρου Μπασάρ Ασαντ για την υλοποίηση φιλόδοξων σχεδίων από δυτικά και αραβικά ενεργειακά (και όχι μόνον) μονοπώλια.

γ) Την εμφάνιση των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» σε Συρία και Ιράκ και την «κήρυξη» «Ισλαμικού Χαλιφάτου» το καλοκαίρι του 2014, την εκδήλωση «παραρτημάτων» - θυγατρικών των ισλαμιστών μισθοφόρων ιδιαίτερα σε Βόρεια και Δυτική Αφρική, Κεντρική και Νότια και Νοτιοανατολική Ασία.

Και στις τρεις περιπτώσεις, τα προσχήματα γεννήθηκαν από την κόντρα των ιμπεριαλιστών και αστικών τάξεων σε κρίσιμες γεωπολιτικές ζώνες που διεκδικούσε έκαστος όφελος για τα μονοπώλιά του.

Στους ανταγωνισμούς αυτούς εμπλέκεται, με ό,τι κινδύνους συνεπάγεται αυτό, και η Ελλάδα, η αστική τάξη της οποίας αναζητεί «ευκαιρίες» στον καυτό γεωπολιτικό κυκεώνα, ιδιαίτερα της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. (Δεν είναι άλλωστε τυχαία η πρόσφατη αναφορά του Ελληνα πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για «ενιαίο αγώνα» ενάντια στην τρομοκρατία με πρόσχημα τους τζιχαντιστές και την άνοδο του ισλαμικού φονταμενταλισμού...).

***

Οι «κλώνοι» των τζιχαντιστών σε Βόρεια, Ανατολική και Δυτική Αφρική

Το σύνθετο, πολύχρωμο παζλ των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή συμπληρώνεται από παράλληλες εξελίξεις σε άλλα, επίσης καυτά, μέτωπα σε Βόρεια και Δυτική Αφρική, όπου οι «κλώνοι» των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα.

Η δράση των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» που έφτιαξαν παράρτημα στη Χερσόνησο Σινά της Αιγύπτου (όπου «συμπτωματικά» υπήρχαν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, πλατφόρμες υγροποίησης φυσικού αερίου για εξαγωγές στην Ευρώπη, πέρα από τον πρόσφατο εντοπισμό τεράστιων υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου) είναι μάλλον χαρακτηριστική, ιδιαίτερα μετά τη βομβιστική επίθεση σε ρωσικό επιβατικό αεροπλάνο στα τέλη του περασμένου Οκτώβρη. Η εξέλιξη κόστισε οικονομικά και πολιτικά στην κυβέρνηση του Αιγύπτιου Προέδρου, Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, δίχως εντούτοις να κλονίσει ανεπανόρθωτα τη στρατηγική συμμαχία του με τη Ρωσία. Αντίθετα, η τρέχουσα ρευστή γεωπολιτική κατάσταση προκαλεί «αναταράξεις» στα μεγαλεπήβολα σχέδιά του για νέα Διώρυγα του Σουέζ, για νέες σύγχρονες πόλεις, για πυρηνικούς σταθμούς, ακόμη και για την παραμονή του στη διακυβέρνηση σε περίπτωση που η ντόπια αστική τάξη και τα ξένα συμφέροντα δεν ικανοποιηθούν (όσο θέλουν)...

Στην Τυνησία, εκεί όπου ξεκίνησε η λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη», ένα μεγάλο μέρος της εκεί αστικής τάξης δείχνει να κρατά (επί του παρόντος) αποστάσεις από τους φανατικούς ισλαμιστές. Ωστόσο, δεν πρόκειται να σταματήσουν οι προκλήσεις των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους», που μέσα στο 2015 προκάλεσαν μεγάλα και απανωτά πλήγματα στην τουριστική βιομηχανία της χώρας, «τσαλακώνοντας» παράλληλα το γόητρο της κυβέρνησης (έπειτα από την πρόσφατη επίθεση σε λεωφορείο με μέλη της προεδρικής φρουράς).

Το ίδιο διάστημα, οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» δημιουργούν παραρτήματα σε Δυτική και Ανατολική Αφρική, σε χώρες με σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου (είτε τα έχουν βάλει ήδη στο χέρι ξένα μονοπώλια, είτε όχι). Στη Νιγηρία, οι τζιχαντιστές της «Μπόκο Χαράμ», ενώ ξεκίνησαν «ανεξάρτητοι» για να χτυπήσουν τάχα τη διαφθορά της ντόπιας αστικής τάξης και της πολιτικής εξουσίας ιδιαίτερα στο βόρειο (φτωχότερο και λιγότερο ανεπτυγμένο) τμήμα της Νιγηρίας, μπήκαν πέρσι υπό τη σημαία του «Ισλαμικού Κράτους». Η εξάπλωση της δράσης τους σε γειτονικές περιοχές όπως ο Νίγηρας, το Καμερούν και το Τσαντ, δημιουργεί προσχήματα για τη δράση στρατών της περιοχής και ανοίγει την όρεξη στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για νέες βάσεις (όπως αποκάλυψε την περασμένη Πέμπτη εκτενές ρεπορτάζ των «Τάιμς» της Νέας Υόρκης, για τα σχέδια του Πενταγώνου να φτιάξει νέες στρατιωτικές βάσεις σε Αφρική, Ασία και όπου αλλού έχουν δημιουργηθεί παραρτήματα των τζιχαντιστών).

Στο Κέρας της Ανατολικής Αφρικής, στη Σομαλία, το τελευταίο δίμηνο βρίσκεται σε εξέλιξη ένας σκληρός πόλεμος μεταξύ των «παλιών» τζιχαντιστών της «Αλ Σαμπάμπ» (κλώνος της «Αλ Κάιντα») και των «νέων» τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους», που προσπαθούν να εκτοπίσουν τους παλιούς και να δημιουργήσουν βάση εξαπολύοντας τρομοκρατικές επιθέσεις σε Κένυα και Αιθιοπία (χώρες που έχουν επέμβει στρατιωτικά στο σομαλικό έδαφος για να «σταθεροποιήσουν» - υποτίθεται - τη χώρα και να φέρουν «ειρήνη»).

***

Ο διαρκής πόλεμος στο Ιράκ

Τα αμερικανικά στρατεύματα κατοχής του Ιράκ πήγαν το 2004 τάχα για να βρουν «όπλα μαζικής καταστροφής» και σήμερα επιστρέφουν διά της πλαγίας οδού με κομάντος σε περιορισμένο αριθμό, εξαπολύοντας «χειρουργικές» επεμβάσεις με πρόσχημα τους τζιχαντιστές...

Στο Ιράκ η επέμβαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους το 2003 δεν έγινε απλώς για την ανατροπή της κυβέρνησης του (παλιού συμμάχου τους) Σαντάμ Χουσεΐν ή για τα λεγόμενα «όπλα μαζικής καταστροφής», αλλά κυρίως για το ξαναμοίρασμα της τράπουλας των άφθονων (και χαμηλού κόστους γεώτρησης και διύλισης) ιρακινών πετρελαίων προς όφελος αμερικανικών πολυεθνικών όπως «ExxonMobil», «ChevronTexaco» και «ConocoPhillips». Σύμφωνα με μία εκδοχή, το σήμα για την επιτάχυνση της επέμβασης των ΗΠΑ στη χώρα δόθηκε, όταν ο τότε Ιρακινός Πρόεδρος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να σταματήσει να χρησιμοποιεί το δολάριο ως νόμισμα συναλλαγής στις εξαγωγές ιρακινού πετρελαίου, αντικαθιστώντας το με το «φρέσκο» τότε ευρώ... (Το Ιράκ ήταν το πρώτο κράτος - μέλος του ΟΠΕΚ που μετέτρεψε τα αποθέματά του από δολάρια σε ευρώ, κερδίζοντας τότε σημαντικά ποσά από την συναλλαγματική υπεροχή του ευρωπαϊκού νομίσματος έναντι του αμερικανικού).

Οι συμφωνίες Δυτικοευρωπαίων (στο όνομα γαλλικών, ιταλικών, βρετανικών μονοπωλίων) αλλά και Ρώσων με την κυβέρνηση Χουσεΐν τορπιλίστηκαν με το που πάτησαν τα αμερικανικά και άλλα συμμαχικά στρατεύματα κατοχής. Η «ατυχής» (ή καλά μελετημένη...) επιλογή των ΗΠΑ να εξοστρακίσουν εντελώς από την κρατική διοικητική και στρατιωτική μηχανή του Ιράκ τους Σουνίτες του κόμματος «Μπάαθ» δημιούργησε το γόνιμο έδαφος για τη δημιουργία των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους», ο αρχηγός των οποίων είχε και αυτός φυλακιστεί (και ενδεχομένως στρατολογηθεί) στις αμερικανικές φυλακές.

Σήμερα, 12 χρόνια μετά την ιμπεριαλιστική επέμβαση του 2003, η χώρα τρεκλίζει από το βάρος της αποσταθεροποίησης και τον κίνδυνο της απόσχισης: Το βορειοδυτικό «σουνιτικό» τμήμα του, και δη η πετρελαιοφόρα περιοχή της Μοσούλης, βρίσκεται υπό την κατοχή των τζιχαντιστών, δίνοντας το πρόσχημα στην Τουρκία να αναπτύξει στρατεύματα (έπειτα από συμφωνία που έκλεισε προ μηνών με τους Κούρδους του Ιράκ) με πρόσχημα την εκπαίδευση τάχα των μαχητών Πεσμεργκά. Στην ουσία, (αναφέρουν κάποιες διπλωματικές πηγές) η Τουρκία φαίνεται πως έκλεισε συμφωνία με τους Κούρδους του Ιράκ για στρατιωτική βάση έξω από τη Μοσούλη, χωρίς τη γνώση και τη συγκατάθεση της κεντρικής ιρακινής κυβέρνησης. Αυτό εξηγεί την πρόσφατη οργή του Ιρακινού πρωθυπουργού, Χάιντερ αλ Αμπάντι, και την ένταση στις τουρκο-ιρακινές σχέσεις, με αφορμή την αποστολή περίπου 350 Τούρκων στρατιωτών δήθεν σαν «ενίσχυση της προστασίας» των τουλάχιστον 600 αξιωματικών και «στρατιωτικών συμβούλων» που βρίσκονταν στην περιοχή. Το βόρειο αυτόνομο ιρακινό Κουρδιστάν, όσο περνά ο καιρός, (και με τις ευλογίες των ΗΠΑ, ενδεχομένως και της Τουρκίας...) αυξάνει τις αποστάσεις από την κεντρική ιρακινή κυβέρνηση, βαδίζοντας μακροπρόθεσμα (εάν το επιτρέψει ο συσχετισμός δυνάμεων) στο δρόμο της απόσχισης. Η υπόλοιπη χώρα, και κυρίως ο σιιτικός νότος, κάνει προς το παρόν τα στραβά μάτια στις κινήσεις απόσχισης, θεωρώντας ότι πρέπει να δώσει τη μάχη απέναντι στο μεγαλύτερο κίνδυνο, που είναι οι τζιχαντιστές, συμμαχώντας με τη Ρωσία, το Ιράν και τη Συρία στο πλαίσιο και του κοινού διοικητικού κέντρου κατά των τζιχαντιστών που έχουν φτιάξει στη Βαγδάτη.

Το καθοριστικό πάντως στις εξελίξεις στην περιοχή είναι τα οικονομικά συμφέροντα, οι ζώνες επιρροής για τις αστικές τάξεις της περιοχής και τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, οι πηγές και αγωγοί Ενέργειας που τέμνουν τη χώρα, βυθίζοντας το λαό στο αίμα αλλεπάλληλων συγκρούσεων.

Πηγή: rizospastis.gr

ΚΕΙΜΕΝΑ: Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ

9:44 μ.μ.