Όταν η Γερμανία ύστερα από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο καταδικάστηκε
να πληρώνει 2 δισεκατομμύρια μάρκα το χρόνο συνολική αποζημίωση για όλες τις
τεράστιες ζημιές που είχε προξενήσει σ’ όλο τον κόσμο, έβγαλε φοβερές φωνές για
την τρομερή αδικία της «ληστρικής» συνθήκης των Βερσαλλιών, και δικαιολογεί και
το σημερινό ακόμη πόλεμο επειδή τότες εζήτησαν να την πνίξουν. Μα τι να πει
λοιπόν η μικρή, φτωχή κι ερημωμένη Ελλάδα, που δεν έβλαψε κανένα, που κανενός τη
χώρα δεν πήγε να καταπατήσει, ούτε κανενός να πάρει τα αγαθά, όταν οι
καταχτητές της της ερούφηξαν κι’ όλας σ’ ένα χρόνο μέσα δυόμιση)
δισεκατομμύρια μάρκα «για Έξοδα στρατού κατοχής»; Και της ζητάνε τώρα να
πλερώνει τα έξοδα της γερμανικής εκστρατείας στην Αφρική, βάζοντάς τηνε (άκουσον,
άκουσον!!) να «δανείζει» η Ελλάδα στη Γερμανία 20 — 30 δισεκατομμύρια
δραχμές το μήνα! Και τώρα δεν τρέφουμε μόνο τα στρατεύματα κατοχής, δεν
πληρώνουμε μόνο τα γλέντια τους, τα μεθύσια τους, τα όργιά τους με τα κορίτσια
μας και με τις αδερφές μας, όλη την αφάνταστη σπατάλη τους σε έργα, σε
μεταφορές, σε χτίρια άχρηστα για μας, σε αεροδρόμια, σε φρούρια, που χτίζουν
απάνω στη χώρα μας, παρά ταΐζουμε εμείς και το στρατό του Ρόμμελ, για να
υποβοηθήσουμε να εγκαθιδρυθεί η «νέα τάξη» και στην Αφρική. Η «νέα τάξη» των
γκάγκστερς!
[…]
Η πιο άναντρη, η πιο σιχαμερή τυραννία πού παρουσιάστηκε ποτές
απάνω στη γη. Αληθινά «νέα τάξη στον κόσμο. Ξαναγύρισμα στην πρωτόγονη
βαρβαρότητα, κατάργηση κάθε νόμου, κάθε ηθικής, κάθε δίκιου. Ο νόμος της
Ζούγκλας απάνω στην Ευρώπη! Αυτή είναι η νέα Ευρωπαϊκή τάξη.
2. ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ
ΤΑ ΤΣΑΚΑΛΙΑ
Μα δεν είναι μόνο το αίμα που χύνεται, οι υλικές
καταστροφές, η σωματική εξαθλίωση του λαού, που φέρνει ετούτη η μαύρη τυραννία
μαζί της. Περισσότερο ακόμα και βαθύτερα και σκληρότερα χτυπάει το λαό η ηθική εξαθλίωση,
που παρουσιάζουν ωρισμένα κοινωνικά στρώματα και ωρισμένα άτομα.
Όταν ο Χίτλερ επροετοίμαζε στα κρυφά τα εγκληματικά του
σχέδια για την υποδούλωση των Ευρωπαϊκών λαών, συζητώντας κάποιαν ημέρα μ' ένα φίλο του που τον ερωτούσε
με ποιόν τρόπο θα νικήσει την εσωτερική αντίσταση των λαών και θα την
παραλύσει, είπε με τη
συνειθισμένη του ξετσιπωσιά : «Σε κάθε τόπο θα βρεθούνε κάμποσα φιλόδοξα και
ιδιοτελή καθάρματα, πού θα εξυπηρετήσουν πρόθυμα τους σκοπούς μου, γιατί αυτό
θα είναι ο μόνος τρόπος για να αναδειχτούν και να πλουτίσουνε στη χώρα τους». Και
η πρόβλεψη του αυτή επραγματοποιήθηκε δυστυχώς. Γιατί σ' όλες τις χώρες
βρέθηκαν οι διάφοροι Λαβάλ και Κουίσλιγκ για να προδώσουνε τον τόπο τους. Έτσι και
στη δική μας χώρα από την πρώτη στιγμή έτρεξαν κοντά στους κατακτητές τα φιλόδοξα
και ιδιοτελή καθάρματα.
Έτρεξαν πρώτα πρώτα οι Τσολάκογλοι, οι Μπάκοι, οι
Γκοτζαμάνηδες, οι Καραμάνοι, στρατηγοί απάτριδες, πολιτικάντηδες, τυχοδιώχτες. Με
την πρόφαση να περισώσουνε τάχα κάτι από την καταστροφή, μα στην πραγματικότητα
για να εξασφαλίσουν αξιώματα, πρωτοκαθεδρίες, φαγοπότια, ρεμούλες για τον εαυτό
τους, τους συγγενείς τους και τους φίλους
τους, εδέχθηκαν να κυλιούνται καθημερινά στη λάσπη της προδοσίας, να
κοψομεσιάζονται, να υποβοηθούνε τη λεηλασία και την ερήμωση της χώρας τους και να
δίνουνε πρόσχημα νομιμότητας σ' όλα τα άτιμα κακουργήματα των
καταχτητών, να τα κρύβουν από το λαό και να παρουσιάζουν και τον ίδιο το λαό
πώς αποδέχεται, πως εγκρίνει, πως είναι τάχα ενθουσιασμένος από την εκμηδένισή
του και από τη σκλαβιά του. Ένας υπουργός είχε κάποτε την αναισχυντία να πει σε
φίλους του που τον ρωτήσανε πώς μένει στην κυβέρνηση αφού ο λαός πεθαίνει στους
δρόμους από την πείνα: «Εγώ έχω το αυτοκίνητό μου. Καλά τρώγω και πίνω. Ο λαός,
που ήθελε πόλεμο, ας βγάλει τώρα τα μάτια του».
Αυτά λοιπόν τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα κρύβουν
από το λαό όλα τα εγκλήματα των καταχτητών, τους παρουσιάζουν για ευεργέτες του
λαού, τους καίνε λιβανωτό, γιατί τάχα μας έστειλαν δέκα κουτιά γάλα, τη στιγμή
που μας απογυμνώνουν από όλα μας τα αγαθά.
[…]
Γύρω από αυτά τα φιλόδοξα και ιδιοτελή «καθάρματα»— τον
τίτλο τον τιμητικό τούς τον έδωκε βλέπετε ο ίδιος ο πάτρωνάς τους — οργιάζουνε
πάνω στο πτώμα της δυστυχισμένης Ελλάδος, ρουσφετολογούν, επιδιώκουν αξιώματα,
θέσεις και πηγές πλουτισμού ένα πλήθος από άλλα καθάρματα.
[…]
Πρώτα-πρώτα οι «Γερμανόφιλοι», οι «Ιταλόφιλοι» οι «εκ
πεποιθήσεως φασισταί και εθνικοσοσιαλισταί»,
[…]
Και γύρω από τους αρχιπροδότες Τσολάκογλους έχουνε
συγκροτήσει τις συμμορίες τους τα τσακάλια», όλοι οι ασυνείδητοι μεγαλοκαρχαρίες των θολών
νερών, οι σπεκουλάντηδες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι εργολάβοι, οι μεσάζοντες,
οι «οικονομικώς συνεργαζόμενοι μετά των αρχών κατοχής».
[…]
Αυτοί κάνουν, όλες τις
μεγάλες βρώμικες επιχειρήσεις σε συνεργασία με υπουργούς και με
ξένους.
[…]
Είναι κοινοί συμμορίτες μαζί τους και τρώνε κάθε μέρα στα
πλούσια τραπέζια τους.
[…]
Αληθινά ο φριχτότερος εχθρός μας τούτη τη στιγμή θα ήταν η
παθητική αποδοχή της μοίρας μας, θα ήταν η αποκαρδίωση, η απελπισία και η
μοιρολατρεία.
Η μοιρολατρεία με τις δυο της μορφές. Τη μια που λέει; «Ό,τι
έγινε, έγινε. Είμαστε πολύ αδύνατοι, δε μπορούμε να αντισταθούμε στα θεριά που
μας κατασπαράζουνε. Ας σκύψουμε το κεφάλι, ας συμβιβαστούμε με τη μοίρα μας κι'
έχει ό Θεός! Ας παραδοθούμε στη μεγαλοψυχία των τυράννων μας». Είναι η φωνή τής
προδοσίας που τα λέει αυτά. Η φωνή του Τσολάκογλου και των καθαρμάτων σαν κι’
αυτόν. Κάθε συμβιβασμός, κάθε αποδοχή του μοιραίου είναι προδοσία. Ο λαός που
τσακίζεται από την υπέρτερη βία για μια στιγμή, δεν είναι ακόμα σκλάβος.
Σκλάβος γίνεται από τη στιγμή πού ψυχικά δέχεται τη σκλαβιά. Κι’ αυτό
κοιτάζουνε να πετύχουν οι εχθροί μας με τη φωνή των προδοτών. Και η άλλη μορφή
τής μοιρολατρείας είναι το ίδιο ολέθρια όταν λέει: «Ας σταυρώσουμε τα χέρια κι’
ας περιμένουμε να μας ελευθερώσουν άλλοι!» Γιατί και τούτη η μορφή της μοιρολατρείας
είναι αποδοχή της σκλαβιάς. Όποιος δέχεται να του χαρίσουν άλλοι τη λευτεριά
του, αυτός ομολογεί κιόλας πώς είναι σκλάβος και το πολύ-πολύ πρόκειται ν’ αλλάξει
αφέντη.
[…]
Όχι! Δεν υπάρχει συμβιβασμός και μοιρολατρική αποδοχή τής
σκλαβιάς. Ένας και μόνος δρόμος ανοίγεται μπροστά μας. Ο δρόμος τής ενεργητικής
αντίστασης, ο δρόμος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Αντίσταση ενεργητική.
Παλλαϊκός αγώνας για την κατάχτηση την οριστική και την κατοχύρωση την οριστική
της λευτεριάς. Αυτή είναι η ηρωική διάθεση τού ελληνικού λαού μέσα στην αγωνία
του. Η αγωνία του ελληνικού λαού, είναι η αγωνία λαού που θέλει να ζήσει και θα
ζήσει. Που θα παλαίψει όλος μαζί ενωμένος, που θα παλαίψει και θα νικήσει.
Γιατί τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, νοιώθουμε όλοι
ζωντανή μέσα μας την εγερτήρια κραυγή του Ρήγα τού Φεραίου, που εμψύχωσε τους
προγόνους μας τού 21.
«Καλλίτερα μιας ώρας ελεύτερη
ζωή
παρά σαράντα χρόνια
σκλαβιά και φυλακή !»
Γληνός Δημήτρης - Τι Είναι
και τι Θέλει το ΕΑΜ, Ο ΡΗΓΑΣ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ
ΑΘΗΝΑ 1944
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου