 |
| «Τα έξι κινεζικά μονοπώλια», Νι Ζαν—1345 (ή «Χαιρέτα μας τον πλάτανο και Σοσιαλισμό καρτέρει») |
Tony Andréani & Rémy Herrera (Ένα
σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο για την Κίνα;)
Κριτικές παρατηρήσεις στο βιβλίο των Μ. Αλιετά &
Γκούο Μπάι «Ο Κινέζικος Δρόμος: Καπιταλισμός και Αυτοκρατορία»
[…]
Σύντομες καταληκτικές παρατηρήσεις για τον σοσιαλισμό
κινεζικού τύπου
Έχοντας υιοθετήσει μια διαφορετική προσέγγιση, η ανάλυσή μας
αναδεικνύει μια εικόνα τής κινεζικής πραγματικότητας που απέχει πολύ από αυτή
που σκιαγραφεί το έργο των Μισέλ Αλιετά και Γκούο Μπάι — το ερευνητικό εύρος
και η ποιότητα τού οποίου είναι υπεράνω αμφισβήτησης, Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι
στην Κίνα δεν έχει εγκαταλειφθεί ο σοσιαλιστικός δρόμος. Χαρακτηριστική ένδειξη
για αυτό αποτελεί το γεγονός ότι σήμερα ο κινεζικός δημόσιος τομέας βρίσκεται
σε μια διαδικασία ανάκτησης τού χαμένου εδάφους έναντι τού ιδιωτικού τομέα μέσω
τής εξαγοράς μεγάλου αριθμού ιδιωτικών επιχειρήσεων. Επιπλέον, κατά τη γνώμη
μας, δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά δεδομένα η ιδέα των συγγραφέων ότι η
«βούληση» ενός ιεραρχικού και πειθαρχημένου κομμουνιστικού κόμματος να
διατηρηθεί στην εξουσία μέσω τής προνομιακής ικανοποίησης των συμφερόντων που
συνδέονται με τη λειτουργία ενός υπερμεγέθους γραφειοκρατικού και
κομματοκρατούμενου κρατικού μηχανισμού, ο οποίος εξυπηρετεί πρωτίστως τη
λειτουργία τής αναπαραγωγής τού κόμματος, μπορεί να αναχθεί αβίαστα σε
παράγοντα ερμηνείας τού τρόπου άσκησης τής πολιτικής εξουσίας τής χώρας,
συμπεριλαμβανομένης και τής χάραξης τής κινεζικής οικονομικής πολιτικής. Κατ’
αρχάς, θεωρούμε φυσιολογικό ότι ένα κόμμα που έφερε εις πέρας μια νικηφόρο
επανάσταση επιθυμεί να διατηρήσει την εξουσία χρησιμοποιώντας την ως μέσο
επίτευξης των στόχων που το ίδιο θεωρεί ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα τού λαού.
Κατά δεύτερο λόγο, πιστεύουμε ότι πρέπει να παρακολουθήσουμε εκ τού σύνεγγυς
τόσο τα βήματα προόδου που σημειώνονται σε επίπεδο μεταρρύθμισης τού πολιτικού
συστήματος τής χώρας όσο και τις προσπάθειες αυτομεταρρύθμισης τού
κομμουνιστικού κόμματος, το οποίο κάθε άλλο παρά φοβάται τη δημοσιοποίηση των
ελαττωμάτων του, κυρίως αναφορικά με τις ελλείψεις στο ζήτημα τής εσωτερικής
δημοκρατίας. Επομένως, πιστεύουμε ότι είναι δυνατή μια διαφορετική ερμηνεία τού
κινεζικού πολιτικού συστήματος, ζήτημα το οποίο αποφύγαμε να θίξουμε άμεσα στο
παρόν άρθρο, που αφιερώθηκε κυρίως σε ζητήματα οικονομικού ενδιαφέροντος.
Τούτου λεχθέντος, θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι, κατά τη γνώμη μας, τόσο στο
εσωτερικό τού κόμματος όσο και στα πανεπιστήμια, τους ερευνητικούς οργανισμούς,
τους κύκλους τής διανόησης και, με μεγαλύτερη διακριτικότητα, στα τοπικά μέσα
ενημέρωσης, υποβόσκει μια λανθάνουσα διαμάχη — που διατηρείται μακριά από τη
δημοσιότητα, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στη μαοϊκή εποχή — μεταξύ δύο
πολιτικών γραμμών και προσανατολισμών, και πιο συγκεκριμένα μεταξύ μιας
σοσιαλδημοκρατικής γραμμής (που ορισμένοι μάλιστα θα χαρακτήριζαν, δικαιολογημένα,
ως «φιλελεύθερη») και ενός καθαρά σοσιαλιστικού προσανατολισμού, τού οποίου
φορέας είναι σε μεγάλο βαθμό η λεγόμενη «νέα αριστερά», που θεωρείται ότι
συνεχίζει την κληρονομιά τού μαοϊσμού. Αν και ο αγώνας αυτός δεν έχει ακόμα
κριθεί, πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι η υπερίσχυση τού σοσιαλιστικού
«στρατοπέδου» δεν θα συνεπάγεται κατ’ ανάγκη την απουσία ανάπτυξης τάσεων και
διαφοροποιήσεων στο εσωτερικό του — πράγμα που θα αποτελούσε ευπρόσδεκτη
εξέλιξη, διότι τίποτε δεν είναι χειρότερο από την μονολιθική σκέψη [pensée
unique]. Και είναι δυσάρεστο το ότι ο σχετικός διάλογος δεν διαχέεται σε
ευρύτερα στρώματα τής κοινωνίας, αν και θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός
ότι, κρίνοντας από τις εμπειρίες τού παρελθόντος, ο κίνδυνος εκφυλισμού τού διαλόγου
εξακολουθεί να προκαλεί εύλογες ανησυχίες.
[...]
Πηγή: waltendegewalt.wordpress.com
[...]
Πηγή: waltendegewalt.wordpress.com
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου