e-kozani: Για την οικονομία της υπόθεσης το πρόβλημα είναι:
Μόλις 8% είναι το οργανωμένο κομάτι της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Από αυτό το ποσοστό -ίσως και πάνω από το 6%- είναι από το δημόσιο και τις ΔΕΚΟ. Ακόμα το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα ελέγχεται από τον ταξικό εχθρό με συντριπτικές πλειοψηφίες από τους εντεταλμένους του, ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ. Η μακρά εκφυλιστική - παρακμιακή πορεία ενίσχυσε τις μιακροαστικές αντιλήψεις περί "κομματικών συνδικάτων", "της παραταξιοποίησης", "τι τα θέλουμε τα μίση και τα πάθη - όλοι ενωμένοι" και άλλα ωραία πιασάρικα... Και επειδή η αδυσώπητη ταξική πραγματικότητα δεν χαμπαριάζει από απειλές του τύπου "αν δεν συμφωνήσεις μαζί μου θα σε κάνω να υποφέρεις", το αποτέλεσμα -σε συνδυασμό και από μια σειρά άλλους παράγοντες- ήταν η μαζική αποστράτευση των εργαζομένων από τα συνδικάτα και σήμερα αντί να υποφέρει η πραγματικότητα υποφέρουμε όλοι.
Αν δεν γεμίσουν με κόσμο τα συνδικάτα -κι αυτό είναι ευθύνη και των εργαζομένων-, αν δεν ζωντανέψουν τα συνδικάτα με συνελεύσεις από κοινού με τον εφιαλτικό αριθμό των ανέργων, της ελαστικής - μαύρης εργασίας και ότι άλλο έχει ξεράσει ο νούς του κάθε εργοδότη, κάθε συζήτηση που ψάχνει να βρεί "τι να κάνουμε" και δεν στοχεύει στο δυνάμωμα των οργανωμένων δυνάμεων στο συνδικαλιστικό και στο ταξικό εργατικό κίνημα έχει κοντά ποδάρια. Πλην όμως αυτό θέλει χαμαλίκι και σκληρή δουλειά και όχι καλέσματα, εκκλήσεις και κηρύγματα από άμβωνος...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου