Νίκος Καρούζος
***
Και ο
βαθύς τριγμός να μας θυμίζει ότι υπάρχουμε, ότι είμαστε, για να μην αναρωτηθούμε
αν είχαμε ζωή πριν το θάνατο.
Ν. Καρούζος
***
Σκέψεις στεγνές σε μια στεγνή εποχή (και το
μέλλον άνυδρο)
(Τ. Έλιοτ)
(Τ. Έλιοτ)
***
…Και
οι άνθρωποι λησμόνησαν όλους τους θεούς
εκτός
από
τοκογλυφία,
λαγνεία, εξουσία
(Τ. Έλιοτ)
***
Η ζωή
είναι πολύ μακριά
Μεταξύ πόθου και σπασμού
Μεταξύ δύναμης και ύπαρξης
Μεταξύ ουσίας και πτώσης
(Τ. Έλιοτ)
Μεταξύ πόθου και σπασμού
Μεταξύ δύναμης και ύπαρξης
Μεταξύ ουσίας και πτώσης
(Τ. Έλιοτ)
***
Αυτός
είναι ο τρόπος που ο κόσμος τελειώνει
Όχι μ’ έναν πάταγο αλλά με έναν λυγμό
(Τ. Έλιοτ)
Όχι μ’ έναν πάταγο αλλά με έναν λυγμό
(Τ. Έλιοτ)
***
Λυπούμαι
που άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι
ανάμεσα
από τα δάχτυλά μου
Χωρίς να πιω μια στάλα
Χωρίς να πιω μια στάλα
(Γ. Σεφέρης)
***
Άλλα
του πήραν, άλλα τα ‘δωσε. Απ’ τις απώλειες
Θησαυρίζει
τώρα.
Γ. Ρίτσος
***
Η
μεγάλη Καρχηδόνα έκανε τρεις πολέμους. Μετά τον πρώτο ήταν ακόμα δυνατή. Μετά
το δεύτερο ήταν ακόμα κατοικήσιμη. Μετά τον τρίτο όμως χάθηκε ολότελα χωρίς ν’
αφήσει ίχνη.
Μπ. Μπρεχτ
***
(Σα δε
μας αρέσει ο λαός)…
Δε θα
‘ταν τότε πιο απλό
η
κυβέρνηση να διαλύσει το λαό
και να
εκλέξει έναν άλλον;
Μπ. Μπρεχτ
***
Θηλάζουμε
από την άρρωστη καθημερινότητα
ζωή
τσαλακωμένη
βρομοτράπουλα
κι ο κόσμος ξεροτράχαλο.
Ν. Καρούζος
***
Ντροπή
ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;
Ντροπή ν’ ανοίγει να σε καταπιεί η γή
ντροπή που έζησες
στον κόσμο ετούτον.
Ντροπή ν’ ανοίγει να σε καταπιεί η γή
ντροπή που έζησες
στον κόσμο ετούτον.
Βύρων Λεοντάρης
***
«Μπροστά μας έχουμε σφαγές,
έχουμε θανάτους
πέσαμε σε κακούς καιρούς και
μέρες οργισμένες
τρικυμισμένο μας αρπάει το
χωματένιο πέλαγος.
Βύρων Λεοντάρης
***
Όσοι τα χάλκεον χέρι
Βαρύ του φόβου αισθάνονται
Ζυγόν δουλείας ας έχωσι
Θέλει αρετή και τόλμη
Η ελευθερία
Α. Κάλβος, Ωδή: Εις Σάμον
***
«Στη θεωρητική παραγωγή των
οργανώσεων, αναγνωρίζουμε μια πρακτική που συνίσταται ουσιαστικά σε διαμάχες
διανοουμένων, οι οποίοι μπροστά σε μια φανταστική κριτική επιτροπή -που
σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι η εργατική τάξη, με την οποία οι
διανοούμενοι δεν έχουν καμία κοινή γλώσσα-, αναδεικνύονται νικητές ως προς την
καλύτερη ερμηνεία του Μαρξ (…). Φοβούνται περισσότερο τη μομφή για επαναστατική
ανυπομονησία από τον εκφυλισμό τους σε αστικά επαγγέλματα. Προτιμούν να
συντάξουν μια μακροσκελή διατριβή πάνω στον Λούκατς από το να αφεθούν να επηρεαστούν
άμεσα από τον Μπλανκί».
«Όσοι δεν υπερασπίζονται τον
εαυτό τους πεθαίνουν, όσοι δεν πεθαίνουν θάβονται ζωντανοί μέσα στις φυλακές,
στα αναμορφωτήρια, στα χαμόσπιτα των εργατικών συνοικιών, στα πέτρινα φέρετρα
των πολυκατοικιών, στα ασφυκτικά νηπιαγωγεία και σχολεία, μέσα σε ολοκαίνουριες
κουζίνες και κρεβατοκάμαρες γεμάτες με φανταχτερά έπιπλα αγορασμένα επί
πιστώσει».
Ούρλικε
Μάϊνχοφ, Φεβρουάριος 1970
«Ή γουρούνι ή άνθρωπος, ή επιβίωση με κάθε αντίτιμο ή αγώνας μέχρι θανάτου, ή
το πρόβλημα ή επίλυση του προβλήματος, μέση λύση δεν υπάρχει. Νιώθω κάποια
θλίψη που αναγκάζομαι να σου γράψω κάτι τέτοιο. Φυσικά ούτε ο ίδιος γνωρίζω
ποιά είναι η διαφορά του να πεθαίνεις από το να σε σκοτώνουν. Λοιπόν έτσι έχουν
τα πράγματα. Ξέρω πάντως ότι υποστήριξα τη σωστή πλευρά... έτσι κι αλλιώς όλοι
θα πεθάνουμε κάποια στιγμή. Το μοναδικό ερώτημα που γεννιέται είναι το πως και
το γιατί να ζει κανείς και αυτό το ζήτημα είναι ξεκάθαρο ως άνθρωπος, για την
απελευθέρωση της ανθρωπότητας ως ένας μάχιμος επαναστάτης που αγαπά παράφορα τη
ζωή, περιφρονώντας το θάνατο».
***
Πρώτη δημοσίευση 6/12/12
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου