O ΕΡΠΩΝ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ TA ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ

του Ηλία Ακριτίδη 

Και να τι θέλω τώρα να σας πω

μέσα στην πόλη μέσα στο κέντρο της Καλκούτας

αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο

αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζεν

είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει

είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

Αφορμή για να ξεκινήσω μ’ αυτό το ποίημα είναι η εκδήλωση στο πνευματικό κέντρο Πτολεμαΐδας στις 12-11-2012, επ’ ευκαιρία του εορτασμού των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης και της απόδοσης τιμής σε 4 συγγραφείς της πόλης μας. Η πόλη μας δεν φημίζεται για της δημοκρατικές της καταβολές παρ’ όλα αυτά υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις στον κανόνα, μια εκ των οποίων είναι και η παρουσία του συγγραφέα Κ. Διαμαντίδη.

Ο Κ. Διαμαντίδης κληθείς να απαγγείλει κάποια  χωρία από το συγγραφικό έργο του Π. Μελανοφρύδη θεώρησε καλόν να πει κάποια πράγματα έτσι όπως αυτός τα αντιλαμβάνεται σχετικά με την έννοια πατρίδα, μητέρα πατρίδα  κτλ.

Στην αναφορά του αυτή ήρθεν αντιμέτωπος με την μήνιν του παρευρισκομένου προέδρου των εφέδρων Αξιωματικών της πόλης μας αλλά και ενός εκπαιδευτικού, γόνου των τιμωμένων συγγραφέων, αναγκάζοντας τον Κ. Διαμαντίδη σεμνά και ταπεινά να εγκαταλείψει το βήμα  αφήνοντας άφωνους  όλους εμάς που πήγαμε να τον ακούσουμε να απαγγέλει.

Δυστυχώς η Δημοκρατία αγαπητοί συμπολίτες είναι πλέον μία λέξη νεκρή για τους περισσότερους των νεοελλήνων. Η Παιδεία, η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να ανακόψει τη λαίλαπα του φασισμού, είναι αγαθό εν ανεπαρκεία. Ελάχιστοι οι καθηγητές που επιτελούν σωστά το έργο τους. Και αυτοί σε πολλές περιπτώσεις χλευάζονται από τους υπόλοιπους.

Ειδικά σήμερα η οικονομική κρίση έχει επιδεινώσει την κατάσταση. Ο φασισμός που ελλοχεύει έγινε ποτάμι και παρασέρνει στο διάβα του ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Αν όσοι βλέπουν δεν αντιδράσουν άμεσα η κατάσταση θα γίνει πολύ γρήγορα μη αναστρέψιμη. Και τότε η χώρα παραδομένη στη μοίρα της θα περιμένει τον θάνατό της.

Τα  σημάδια είναι όλα εδώ Έχουμε οικονομική ανασφάλεια, πολίτες απογοητευμένους από τη δημοκρατία, ξενοφοβία και γενικά πολλά από τα συμπτώµατα που γνώρισε η Ευρώπη τα πρώτα χρόνια μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά την οικονομική κρίση του 1929 και που µε τη σειρά τους προλείαναν το έδαφος για την εμφάνιση των φασιστικών καθεστώτων σε Ιταλία και Γερμανία».

Αγαπητοί συμπολίτες την Ιστορία μας τη φόρτωσαν χρόνια τώρα με ψέματα ή μαλάματα και έκρυψαν το πρόσωπό της. Είναι καιρός να αποκαλύψουμε το αληθινό της πρόσωπο. Εμείς οι απόγονοι των θυμάτων της μικρασιατικής καταστροφής  πρώτοι από όλους οφείλουμε να αφήσουμε τα παραμύθια και να δώσουμε στο δράκο το πραγματικό του όνομα, να δείξουμε με το χέρι τους κακούς, να αποκαταστήσουμε την αλήθεια.

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως όπως έχουν κ.κ αγανακτήσαντες. Πρέπει να αισθανόμαστε υπερήφανοι που η Ελλάδα του Βενιζέλου εκτελώντας εντολές των  Αγγλογάλλων πήρε μέρος στην επέμβαση για πνίξιμο της οκτωβριανής επανάστασης με μια μεραρχία  στην Κριμαία, στους αξιωματικούς της οποίας έβγαζε πύρινους λόγους εις εκ των τιμωμένων;

Αλήθεια πόσο πατριώτης μπορεί να αισθάνομαι εγώ και τα παιδιά μου όταν ο πατέρας μου υπηρέτησε σε νευραλγικές θέσεις τις κατοχικές δυνάμεις των Γερμανών;

Είναι ψέμα ότι οι πρόγονοι μας έζησαν στον Πόντο 3000 χρόνια και μόνο 90 στην Ελλάδα και ποια είναι η μητέρα πατρίδα ο Πόντος ή η Ελλάδα;

Κι’ αν είναι ο Πόντος τότε προς τι η αγανάκτηση;

Σήμερα ως άλλοι δήμιοι οι ευρωπαίοι κραδαίνοντας το χρέος επί των κεφαλών μας, υποβάλουν τον ελληνικό λαό σε αβάσταχτες δυστυχίες 3000 αυτοκτονίες είχαμε μέχρι τώρα, το ερώτημα που έθεσε ο Κ. Διαμαντίδης στην εκδήλωση ήταν αν είχαμε να επιλέξουμε δήμιο τι θα ήταν προτιμότερο;

Προς τι λοιπόν η αγανάκτηση αγαπητοί συμπολίτες;

Εσείς κ Κ. Μαυρίδη και κυρία Δήμαρχε κατά τα άλλα λαλίστατοι γιατί ποιήσατε την νήσσα και δεν προστατεύσατε τον συγγραφέα;

Τι δεν είναι αλήθεια απ’ όλα αυτά κυρίες και κύριοι επιλεκτικά αγανακτούντες απαντήστε μας;

Τι έθιξε ο συγγραφέας και εξανέστητε; 

 Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τον Αδόλφο να υψώνει ξανά τη σβάστικα και πλήθη να τον χειροκροτούν εκστασιασμένα, εν πλήρη αμνησία, έτοιμα για νέες σφαγές, για νέα εγκλήματα

Κάποτε θα ανεβούμε καθώς προζύμι
ο σιδερένιος κλοιός θα ραγιστεί
τα όρη σας όπως πυκνά σύννεφα θα χωριστούν
οι κόσμοι θα τρίξουν
στις έντρομες αίθουσες οι ρήτορες θα σωπάσουν
και θα ακουστεί η φωνή μου.

Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!

7:10 μ.μ.